Chantal Janzen

Vanmiddag had ik niets te doen en bedacht ik me dat ik ergens in december de film ”pak van mijn hart” had opgenomen. Pak van mijn hart had ik niet eerder gezien. Mijn vriend had ”Pak van mijn hart” wel gezien en hij wilde het niet weer kijken. Prima, dan kijk ik het wel een keer alleen. Hij heeft nu een reeks nachtdiensten, als hij thuis komt slaapt hij de hele ochtend + ook het liefst de hele middag na zijn nachtdiensten. Het is echt ideaal voor als ik nog dingen moet doen of iets wil kijken .., Ik hoef niet met hem te overleggen, want tja als je samen iets wil kijken moet er toch overlegd worden en soms draait het op iets wat hij of ik minder leuk vind. Ik hou van Nederlandse familiefilms, heerlijk. Gewoon Nederlands niet ingewikkeld. Drama, actie en romantiek in één. Niet dat overdreven gedoe, maar de Nederlandse nuchterheid en humor. Niet te veel nadenken, maar gewoon kijken hoe de liefde misloopt en ze ergens weer bij elkaar terug komen of toch nog verliefd worden op de ander, maar wel weer als vrienden met elkaar overweg kunnen en elkaar helpen, je ziet ook dat vriendschappen en familie banden stuk kunnen lopen of juist hoe men weer hecht wordt. Tijdens de laatste scene van pak van mijn hart heb ik gehuild, daar zag je hoe Tom en Julia (Benja Bruijning & Chantal Janzen) eindelijk eerlijk waren over wat zij voor elkaar voelden. Zo mooi. Huil huil. Liefde is mooi ook in films. Na de film heb ik na zitten denken, waarom heb ik nou echt gehuild? De hele film heb ik naar de acteurs en actrices gekeken en dacht ”zo fijn, zij doen het werk waar ze voor hebben gekozen.” Zij worden (voor zover de buiten wereld weet) gesteund door hun familie in alles wat ze doen. Het was mijn meisjes droom en nu nog steeds om te kunnen acteren. Ten minste in 1 film spelen voordat ik ooit dood ga. Ik hoef geen bakken met geld te verdienen en ik hoef echt niet beroemd te worden, ik had gewild dat ik kon acteren. Mijn droom volgen wat was dat mooi geweest. Ik heb stiekem improvisatietheater gedaan, dat vond ik erg leuk, maar mijn hart zat toch bij films of in andere theater producties. De regisseuse vond dat ik natuurlijk en goed speelde, ze vond het erg jammer dat ik ging stoppen, ze zei “Stop niet voor altijd, ga door met spelen het zou jammer zijn als je stopt.” Ik had haar beloofd om verder te kijken en zou nog met haar afspreken. Durfde dit niet, omdat mijn vader dit niet goedkeurde, want oooo wat zouden andere mensen zeggen als zijn dochter ging acteren en met andere mensen zou moeten knuffelen, zoenen en nog erger bloot, wat een ramp. Voor andere mensen moest ik mijn droom opgeven. Ik stopte omdat ik het niet meer stiekem wilde doen. Nu weet ik niet waar ik moet beginnen het lijkt allemaal zo laat, omdat ik 28 jaar ben. Voor niets is het te laat zei laatst een collega, ik kan ergens beginnen maar waar? Ik vertrouw dat ik het ook kan, maar ik ben erg onzeker geworden, omdat ik ”laat” ben en audities mijnGod dat is tig jaar geleden. Zo mooi om te zien hoe Chantal Janzen schittert in haar films en programma’s. Het kan ook niet anders denk ik dan. Wat fijn om te kunnen doen wat je wil. Wat fijn dat veel mensen worden gesteund door hun geliefden. Wat fijn dat ze worden geaccepteerd door de mensen om hun heen. Ik weet niet of ik ooit mijn droom waar kan maken, maar mocht dit niet zo zijn dan ga ik dood zonder mijn dromen waar gemaakt te hebben en die gedachten zijn zo slopend en echt heel erg eng.. Mensen ga alsjeblieft je droom achterna, wat het ook is doe wat je wil. Ik zou niet willen dat anderen in mijn schoenen gaan staan. Echt niet. Volg jouw eigen pad.

 

Heel veel liefde voor jullie, 

Maasoz

 

One thought

  1. Mooi dat je een droom hebt, dat is tenminste al iets. Je kunt vast wel ergens een theaterclub vinden en wie weet leidt dat tot een film maken samen? Ga gewoon eens naar een theater en vraag vrijblijvend rond. Wie weet zijn er acteerlessen of een groep en kun je zo meedoen. Wie niet waagt, die niet wint. Zo ben ik, een verlegen meisje, afgestapt op een auditie voor een toneelstuk. Ik kreeg een bijrol, maar was er erg blij mee. Maar wat een zenuwen voor ik op de planken stond. Ik ben nog steeds erg blij dat ik het gedaan heb, want zo ben ik van angsten afgekomen.
    Je kunt ook naar open podia kijken en alleen maar iets voorlezen, gedichten of een kort verhaal. Dat is net een lagere drempel.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s