Mijn leven is afgepakt?!

Soms ben ik echt boos. Zo boos dat ik dan wil huilen en denk waarom ik?! Waarom?!  Dit gevoel kan ieder moment opkomen wat dus totaal niet handig is. Eigenlijk dacht ik dat ik boos was, maar ik ben erachter gekomen dat ik verdrietig ben in plaats van boos. Hoezo vraag je jezelf misschien af.. Als ik bijvoorbeeld in de bus zit, ergens loop en/of gewoon aan het werk ben dan zijn er altijd wel jongere meisjes/vrouwen die doen wat ze willen en worden vaak gesteund door de mensen om hen heen, zij worden als volwassenen behandeld en er wordt ook zo met hen gecommuniceerd. Zij vertellen hun dingen en dat vind ik zo leuk en mooi om te horen. Ik had gewild dat ik dat ook had kunnen doen toen ik twintig was of ja ik had ook met mijn vijfentwintigste in Indonesië willen zijn geweest voor zes weken. Het is geen jaloezie, totaal niet, want ik gun het iedereen. Ik vraag het me alleen af, waarom ik dat niet mocht. Waarom er altijd als klein kind naar mij, naar ons werd gekeken en niet als volwassen persoon. Waarom niet als een individu die je kan vertrouwen en kan loslaten zodat zij de wereld kon zien en ervaringen kon opdoen, de wereld zien en de liefde delen die ze in haar had. Waarom… Ik vind het erg moeilijk. Ik heb er moeite mee. Laatst zat ik in de trein en er was een meisje van nog geen eenentwintig aan de telefoon te praten met haar vriendin over een jongen waar ze een relatie mee heeft, maar zij het niet meer ziet zitten en dit met haar moeder ook heeft besproken. Ze snapt ook niet dat hij het niet ziet en ze niet met hem kan praten, maar ze dat wel wil voor het weekend. Ze wil het bij haarzelf houden en niet zeggen als ze het uitmaakt jij hebt dit gedaan en niet dat, want dat zou het alleen maar erger maken. Ik heb in mezelf gehuild en nog eens gehuild. Ik keek naar haar, een jong meisje en bezig met haar eigen leven, een volwassen gesprek met een vriendin en ze kan haar ouders om tips vragen. Toen dacht ik; dat had ik echt niet gekund, zo’n gesprek in het openbaar voeren over een jongen of meisje met een vriendin en al helemaal niet met mijn ouders kunnen bespreken, mijn leven zelf in plannen. God wat vind ik het moeilijk . Ik heb het idee dat mijn leven is afgepakt. Ik heb het daar veel meer moeite mee dan ik dacht. Echt heel erg. Mijn leven is afgepakt. Mijn leven is afgepakt en dat heeft iedereen gedaan behalve ik. Mijn leven is afgepakt, een benauwend gevoel. Ik weet ook dat mijn ouders misschien niet beter weten, maar het neemt niet weg dat mijn leven is afgepakt door andere mensen. Dat ik iedere dag moest horen dat ik dit moest doen en dat. Waarom ik dit niet had gedaan, want waar ben jij mee bezig? Je zit toch thuis na je werk? Je hebt toch niets gedaan, ze jou geen enkel moment eigenlijk echt rust gunnen. Ging ik naar boven hoorde ik mijn naam. Wat doe je? Kom bij ons zitten, we willen thee, wil je dit aangeven en dat doen. Wat ga je doen en dat dag in dag uit. Niet kunnen overleggen over wat je echt wil doen, niet echt vragen hoe het met je gaat. Er werd wel gevraagd, maar meer om te vragen denk ik, want ze wisten toch dat het goed ging met mij, want wat moest er anders zijn geweest? Ze werkt en komt thuis, af en toe met vriendinnen iets doen. Wat kon er toch mis zijn? Van alles dus. Dat met vriendinnen kon ik pas doen als ze wisten waar ik was, met wie ik ging en hoe laat ik thuis zou zijn. Eerst een interview en dan iets kunnen ondernemen en dat op je 26e.. Op. Ik was op. Er werd niet met ons gepraat besef ik sinds kort, er werd gevraagd en daar gaf ik antwoord op en ja ik hield er rekening mee dat ik een goed antwoord moest geven of mijn mening een beetje richting de ander draaien, want anders had ik een grote bek gekregen en wat ik dacht was toch fout want ik wist niets van het leven, omdat ik niet was getrouwd, geen kinderen had en ik het makkelijk had. Dat is een paar keer ook letterlijk gezegd. Ik probeerde te vertellen waarom ik zo over een onderwerp dacht, maar kreeg dan een blik en een uitleg van hier tot Tokio waarna ik moest doen alsof ik er mee eens was en ik van mening was veranderd. Dit was trouwens ook met de rest van de familie als zij bij ons waren of net andersom. De rest van de gemeenschap ook. De hele omgeving waar ik in zat wist alles beter. ”Hey wat ga je doen?” Uh de stad in? ”o mag dat en niet te laat thuis komen hoor!” Dit was de schoonmoeder van mijn nicht die ik toevallig tegen kwam bij de bushalte. WTF waar heeft zij mee te maken? Of werd er gebeld waarom zegt je dochter geen hoi en loopt ze zo door? Nou misschien heb ik daar geen zin en heb ik niks met jou! Ik bepaal zelf wel met wie ik contact wil. Ik bepaal zelf met wie ik praat waar ik heen ga en wat ik doe. Ik heb al die jaren ja en amen moeten zeggen. Al die jaren gedaan alsof ik aan het leven was. Al die jaren dat gedaan omdat het moest en ik geen andere keus had. Ik heb veel geprobeerd, maar het lukte niet. Het is niet gelukt. Ik mocht niet in Amsterdam naar de toneelschool, ten eerste het is Amsterdam, daar is alles slecht en ten tweede toneelschool dat is voor mensen die geen cultuur, geen geloof hebben of voor losbandige mensen… Ga je naar Amsterdam naar school voor een andere opleiding dan moet je iedere dag reizen je mag daar niet wonen. Huh?? Iedere dag bijna drie uur heen en drie uur terug. Ja want Amsterdam is een vieze en grote stad en mensen gaan dan praten en ze zullen je uitmaken voor hoer. Maar pap je kent me toch? Ja dat klopt, maar de mond van mensen kun je niet snoeren.. Dat is dus altijd belangrijker geweest. Al had ik met mijn bips in honderd bedden gelegen dan was het van mij en niet van hun. Zij hadden niks met mij en mijn leven te maken, maar toch hebben ze mijn leven bepaalt en afgepakt. Door dat soort mensen kon ik niet als een volwassen persoon worden gezien, er werd niet als volwassen persoon naar mij geluisterd en gedaan. Door dat soort gedachten heb ik een brief moeten schrijven en weg moeten gaan van huis. Ze zien mij nu als wegloper en niet als volwassen persoon die een keus heeft gemaakt. Ze zien mij als de hoer, de zwarte schaap van de familie. Zij kijken niet naar hun eigen, maar naar mij. Ik ben de schande van de stad waar zij wonen en de rest in mijn familie is zielig, omdat ik ben ‘weg gelopen’. De problemen en verdriet die zij hebben komt door mij, want ik ben weg gelopen. Ik ben egoïstisch en een hoer. Ik heb het leven van al die mensen afgepakt. Zo zien zij mij. Ze zien niet dat ik werk, dat ik mijn eigen leven probeer op te pakken. Ze zien niet dat ik een volwassen vrouw ben met een mening, die moeder wil worden ooit in de toekomst. Hun kinderen zijn heilig, want die hebben hoofddoeken op en doen niets. Zij zijn nu getrouwd. Fijn voor die ouders. Maar weten zij wel dat veel van die meisjes seks hebben gehad voor het huwelijk?  Dat ze iedere maand met anderen naar bed zijn gegaan en henzelf laten beffen of van achteren laten nemen, omdat ze dan nog maagd zijn? Die mannen zijn namelijk niet in hun vagina geweest. Misschien grof gezegd, maar het is zo. Dat is algemeen bekend, maar omdat ik weg ben gegaan ben ik de zwarte schaap. Zij mogen seks hebben met honderd mannen als ze willen dat interesseert mij totaal niet. Ieder leeft voor zichzelf, maar dat die mensen en die meisjes/vrouwen dan zo durven te praten/oordelen over mij of anderen maakt mij zo boos. Ik heb niets tegen geloof of cultuur, hoofddoeken etc. Ieder zijn eigen leven en geloof. Niet dat mensen nu denken dat ik alle meisjes met hoofddoeken zwart maak, dat is het totaal niet, maar die meisjes worden wel snel als heilig en goed gezien. Ze moesten eens weten wat ik allemaal heb gehoord en ze allemaal zelf hebben verteld. Die meisjes vonden het zelfs raar dat ik nog nooit met iemand had gezoend of seks had gehad en dat op mijn leeftijd. Nou dat zegt wel genoeg denk ik.

 

Liefs,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s